Rahmansın, Rahimsin. Ne demek Rahman-Rahim? Kelime anlamı olarak aynı kökten gelmesine rağmen anlamları farklıdır. Merhamet eden, rahmeti ile her yeri kuşatan gibi çeşitli anlamlar vardır.

Dünyada her kuluna karşı merhametlisin Sen Rahman isminle. Öyle merhametlisin ki Sana inanmayanlara bile merhamet edersin, onları rızıksız bırakmazsın. Siz beni dünyada zikredin Ben de sizi ahirette zikredeyim dersin Rahim isminin tecellisi ile işte Rahim demek ahirette sadece mü’min kuluna karşı merhametlisin. Öyle büyüksün ki, ilmin, rahmetin, merhametin o kadar büyük ki anlayacak akıl, fikir lazım bize seni anlayacak, emirlerini yerine getirecek akıl, fikir, ilim ver.

Nefsim! Hani söz vermiştin, "Evet, Sen benim Rabbimsin“ demiştin, hani vefan nerde kaldi?!

Dalmışsın bir "oyundan ve eğlenceden“ (Muhammed,36)ibaret olan dünya hayatına, sana verileni tepip sanki "İslam öncesi cahiliyyesini arıyorsun“( Maide,50)

Uyan artık, "Kim ALLAH(cc) ile olan ahdine vefa gösterirse ALLAH(cc) ona büyük bir mükafat verecektir.“ (Fetih,10)

Sen "Kur'ani düşünmüyor musun,yoksa kalbin kilitli mi?!“ (Muhammed,24).Rabbim seni hem müjdeliyor,hemde korkutuyor, tercih senin elinde. Henüz geç değil, pişman olmadan değiştir kendini çünkü SENİNDE BİR DAHA Kİ SANİYEDE NEFES ALIP VERECEĞİNE ELİNDE GARANTİ BELGEN YOK! Şöyle bir silkinip, yeniden İslami Dirilişe deyip, "sadece Rabbini büyük tanı“ (Müddesir,3) ve Dua et, Dua et,Dua rahmetin anahtarıdır.

Dua et ki yeryüzünde bütün müslümanlar kardeş olsun, kalplerindeki kin kalsin,Tevhid bayrağı altında toplansınlar..

Dua et ki Zalimlerin,emperyalist güçlerin zulmünde inleyen Mazlumlara, Müslüman kardeşlerimize ALLAH(cc) sabır versin, zira sabredenler müjdeleniyor (Bakara,155)

Dua et ki bunca işkenceye dayanamayıp "Hayye alel cihad“ diyen yiğitlere,mucahidlere ALLAH(cc) güç,kuvvet ve aşkıyla kavruldukları şehadeti nasip etsin..

Dua etki İmana saldırıların arttığı şu zamanda Mücadele Aşkından,Cihad ruhundan, yüreğindeki İslam gülünden ayrılma ki böylece"yegane barınak olan Cennette nail olasin.“ (Naziat,40/41)

Dua et ki meydanlarda "Din ALLAH(cc)'ın oluncaya kadar“(Enfal,39) savaşamıyorsan, yaşantınla cihad edip bunun için çaba sarf et, bilesin ki "ALLAH(cc) katında rütbe bakımından daha üstün ve kurtuluşa erenlerden“ (Tevbe,20) olacaksın.

UNUTMA, herzaman ALLAH(cc) için Dua et "yalvara yakara ve gizlice Dua et.“(Araf,55)“Kendi kendine yalvararak ve ürperek yüksek olmayan bir sesle sabah aksam Rabbini an, gafillerden olma.“ (Araf,205)

UNUTMA, "ALLAH(cc)'a muhtaç olan sensin“ (Fatir,15). O Sameddir, hiçbirseye muhtaç değildir. “El açıp yalvarmaya layık olan ancak O`dur.” (Rad,14)

Ve unutma, sabret, yılma, sen müslümansın, sen güçlüsün, sen özelsin “Gevşeklik gösterip,üzüntüye kapılma. Eğer inanmışsan üstün gelecek olan sensin”. (Al-i imran,139)

hayırlı akşamlar . selam ve dua ile.. 

~~Bir Düşünüş Kırıntısı  ~~

Yaşanılan her şey, durgun bir suya akseden görüntüler gibi. Nasıl engin sular bile hafif bir esintiye yenik düşüp dalgalanırsa; hissiyât da derinleştikçe, yaşanılanların gidişâtındaki en ufak bir seyirme öyle allak bullak eder gönülleri...

Olanları kavramaya çalışan zihinler, hemen sarılırlar sebepler zincirine. "Nedir bu hal? Bu da neyin nesi? Nerden nereye bu gidiş!" Zihinler ardı arkası kesilmeyen soruların esaretinde…

Ne kadar zor, bir şeylerin adını koymak, ne kadar da anlamsız yaşanılan her şeyde bir ismin gölgesi altına sığınmaya çalışmak. Yoksa bizim kavrayamadıklarımızdan oluşan bu anlamsızlıklar içinde boğuluşumuz; bir beşer idrâkinden yansıyan sebepsiz anlayamama acziyetinin verdiği bir kargaşa mı?

İllâ görmek, kavramak, ve "bu, budur demek" mi lazım!

Oysa her bakış, bir görüşün mü alâmetidir? Her duyuş, bir anlayışın, bir kavrayışın mı eseridir?

Öyle olsa güç yetirebilir miydik yere, göğe ve her ikisi arasındakilere pervasızca savurduğumuz bakışlara? Bir bakışın idrakiyle titrerken, bir ikincisine cesaret edebilir miydik?

Zerreden kürreye her birinde Cenâb-ı Hakk'ın ilâhî ihtişamını seyretmek, benliklerimizde keyifli bir kahkaha mı; yoksa gafilliğin ve nankörlüğün idrâkiyle, Rabbimizin mülkünde başıboş gezişimizin verdiği mahcûbiyetle bir iç muhasebesi hâline bürünmek mi olurdu?

Oysa ne de çabuk unutuyoruz:

"İnsan başıboş bırakılacağını mı zannediyor?!" (Kıyamet, 36) hitâbına muhatap olduğumuzu...

Eğer gerçekten her duyuş, bir anlayış kabîlinde olsaydı; inleyen, zikreden ve yalvaran mahlûkâtın, hisli gönüllerinden yükselen bir nidâya dahî muvaffak olmak, hissedişle sığ olan bu gönüllerimizi kendinden geçirip engin deryalara açılan birer pencere hâline getirmez miydi?

Yaşam bizim için "Böyle gelmiş, böyle gider..."lerden daha öteye geçip, gerçek bir kulluğu yaşama idrakine dönüşmez miydi?

Yaşadığımızı, tattığımızı sandığımız "sevgi", dillerde dolaşan bir lakırtı olmaktan kurtulup kalpleri yakan bir uyanış hâline gelmez miydi?

Îmânımızın şahlanışını ruhumuzda seyretmez miydik? Hem bu şahlanış, "Ben!.." diyen nefsimize, "Bana!.." diyen menfaatçilere, peşimiz sıra kuyumuzu kazan, karanlıkları yaldızlı boyalarla sıvamaya çalışan iblise ve O'ndan, O'nu anmaktan, O'nu sevmekten, O'na kul olmaktan bizi alıkoyacağını bildiğimiz, bilmediğimiz varolabilecek her şeye bir başkaldırı olmaz mıydı.

Peki nedir hâlâ sebât edişimizin sebebi?

Bu anlamsız ve yersiz sükût da neyin nesi?

Daha bürünmedi mi gözlerimiz aşka!

Biz hâlâ o pembe masalların diyarlarında mı kaldık? Yoksa hayalle gerçeği birbirinden ayıramayacak kadar çıkmaz hülyalara mı daldık? Ya da biz "Ben, insanları ve cinleri yalnız Bana kulluk etsinler diye yarattım!.." (Zâriyat, 56) buyruğuna muhatap olan insan ve cin toplulukları içerisinde başka bir boyutta mı yaratıldık?

   Düşünceler!

Baktığımız her şeyde yeni bir düşünüş...
İbret mi alıyoruz, hikmetleri mi anlamaya çalışıyoruz? Yoksa bütün bunları tefekkürün inceliklerine dalış zannedip de yalnızca kendimizi mi oyalıyoruz?

Cenâb-ı Hak; "Biz dünya hayatını oyun ve eğlence olsun diye yaratmadık" derken, peki bizim bu anlayışımız, daha nereye kadar?

Saniyeler dakikaları, dakikalar ânları, anlar yaşanılanları kovalayıp durdu. Toprak bile bağrında sakladığı tohumdan bir ağaç büyüttü.

Örümcek bozulmasına inat, her gün yeniden ördü ağlarını...

Kuşlar bıkıp usanmadı kırık dökük yuvalarını yeniden inşa etmekten.

Bir bebek bile "düşe kalka" derken yürümeyi, "birkaç kelime" derken konuşmayı öğrendi.

Bizler de biz olalı neler yaptık?..

Neler yapıyoruz?!.
 
 
Amine Birbilen

SELAM VE DUA İLE KARDEŞİM HAYIRLI CUMALAR

Musibetlerin günahlara keffaret olduğu söyleniyor. Peki musibetlerde mahsum ve günahsız insanlar da zarar görebiliyor. Bunu nasıl açıklarsınız ?

Bela ve musibetlerin mü’minler için bu dünyada yaptığı hataların karşılığıdır. Ancak bu musibetlerde günahsız ve masum insanlar da zarar görmekte, canları ve malları heder olabilmektedir. Bu noktada akla gelen sorulardan ilki “bu musibetlerden sadece günahkarlar nasiplerini alsalar, masumlar almasalar olmaz mı ?” sorusudur.

Bu durumu Rabbimiz Kur'anda şöyle beyan ediyor: “Bir bela, bir musibetten çekininiz ki, geldiği vakit yalnız zalimlere mahsus kalmayıp masumları da yakar.” (Enfal Sûresi, 25) Burada hemen aklımıza şu soru geliyor: “neden musibetlerin sadece zalimlere gelmeyip masumları da içine adlığı konusudur”. Yani musibet gelince kurunun yanında yaş da yanmakta, masum insanlarda canlarını ve mallarını kaybedebilmektedirler.

Bunun cevabı, bu dünyanın tecrübe ve imtihan yeri olması sırrında yatmaktadır. Yani eğer musibet geldiği vakit sadece zalimler ve günahkarlara isabet etse, masumlar ve günahsızlar bu musibetlerden korunsalar o zaman imtihan sırrına zıt bir durum ortaya çıkardı.

“…bir deprem oluyor, yıkılan binaların altından sadece günahkarlar ölü çıkıyor, diğerlerine bir şey olmuyor, diğer taraftan bir sel felaketi geliyor zalimler boğuluyor masumlar gaybi bir el ile kurtarılıyor. Bunu duyan günahkar insanlar artık tövbe etmeye başlıyor, çünkü tövbe etmezse ibadetlerini yapmazsa bu dünyada hemen musibete maruz kalacağı düşüncesine kapılıyor….”

İmtihan gereği olarak bir musibet geldiği zaman hem iyileri hem de kötüleri beraberce içine alıyor. Böylece imtihan sırrı kaybolmuyor. Eğer musibetlerde ve zulümlerde iyiler kurtulup sadece kötüler zarar görseydi, imtihan sırrı kaybolurdu. Kötüler de iyi olmak zorunda kalırlardı. Böylece Ebubekir (ra.) ruhlu insanlar ile Ebucehil ruhlu insanlar aynı seviyede kalırdı. Bu açıdan bazen hiç suçu olmayan günahsız kimseler de felaketlere maruz kalabilmektedirler. Fakat masumların bu musibetlerden dolayı büyük mükafatlar görürler. Musibetler onların günahlarına kefaret olur, derecelerini artırır. Eğer musibete maruz kalanlar, henüz teklif çağına gelmemiş çocuklar gibi masumlar ise onların bu dünyadan daha rahat ve huzurlu olan elemsiz ahiret alemlerine gitmelerine ve orada ebedi saadetlere nail olacakları Rahmet-i İlahiyenin şe'nidir.